William Shakespeare’in o meşhur Hamlet trajedisini alın, ana karakteri pembe saçlı intikamcı bir anime kızına dönüştürün, üstüne biraz Isekai sosu döküp her şeyi bir araf boyutuna fırlatın. Kulağa epey kaotik geliyor, değil mi?
Belle, Mirai ve The Boy and the Beast gibi modern klasiklerle anime dünyasında rüştünü çoktan ispatlayan vizyoner yönetmen Mamoru Hosoda, ne yazık ki yeni filmi Scarlet ile tam olarak bu anlamsız karmaşanın içine düşüyor. Haydi, görsel olarak iddialı ama anlatısal olarak kendi mesajının altında ezilen bu tuhaf filme yakından bakalım.
Öteki Dünya’ya Sürgün: Pembe Saçlı Bir İntikam Masalı
İntikam, Hosoda’nın bugüne kadarki en karmaşık ve maalesef en sinir bozucu animasyon filmi olan Scarlet’in nefret dolu kadın kahramanı için tek önemli şey.
“Öldüm. Baş düşmanımdan intikam almayı başaramadım ve öldüm,” diye sızlanıyor filmin Rönesans-punk tarzı ana karakteri. Başarılı Seiyuu Mana Ashida’nın hayat verdiği Scarlet; devasa gözleri ve dikkat çekici pembe saçlarıyla ikonik bir figür gibi dursa da, dişe dokunur bir kişilik derinliğinden yoksun. Scarlet, amcası Claudius’u zehirlemeye çalışırken kazara kendi sonunu hazırlıyor ve araf benzeri “Öteki Dünya” boyutuna geçiş yapıyor. İyi de karakterimiz zaten ölmüşse, bu öfke kime ve neye?
Eğer burada bir kefaret veya ruhsal bir arınma söz konusuysa, Hosoda ana karakterinin bu dersi almasını neden bu kadar eziyetli bir sürece dönüştürüyor anlamak güç.
CGI ve Geleneksel Çizimlerin Çatışması
Akademi Ödülleri’ne aday gösterilmeyi başaran nadir Mamoru Hosoda animeleri, genelde görsel yenilikleriyle bizi tavlardı. Yönetmen, Scarlet ile dijital CGI araçları ve elle çizilmiş 2D elementleri harmanlayan iddialı bir melez animasyon tekniği deniyor. Ancak işin temelini, yani “bu hikaye bize ne anlatıyor” kısmını tamamen kaçırıyor.
Özellikle Öteki Dünya’daki kabilelerin bir araya gelip dans ettiği sekanslarda, bu melez animasyon tekniği izleyiciyi fazlasıyla yoruyor. Karakterlerin dijital hareketleri ve arka planların kopukluğu, o akıcı anime estetiğini zedeliyor.
Kendi Kurallarını Çiğneyen Bir Araf
Hosoda favori konseptlerini; zaman yolculuğunu ve paralel evrenleri bir araya getirip, nefretin insanı nereye götüreceğine dair fazlasıyla dolambaçlı bir hikaye anlatıyor. Karşımızda Yüzüklerin Efendisi‘ndeki Mordor’u andıran bir açılış var. Gökten yıldırım saçan devasa ejderhalar, lav benzeri kumlar ve Scarlet’i cehenneme çekmeye çalışan zombi elleri…
Buradaki ruhlar güya ölü, ancak hala kanıyorlar, açlık çekiyorlar ve ağır darbe aldıklarında küle dönüşüp rüzgara karışıyorlar. Tam bu noktada devreye 21. yüzyıl Tokyo’sundan gelen Hijiri (Masaki Okada) giriyor. Bir hemşire olan Hijiri, kılıcını çekmeye her an hazır olan Scarlet’in yaralarını sarıyor ve ona Isekai evrenindeki bu yolculuğunda eşlik ediyor. Hijiri’nin yegane amacı Scarlet’i intikamdan vazgeçirmek. Fakat ikili arasındaki kimya o kadar zayıf ki, Hijiri hikayeye mizah veya derinlik katmak yerine sadece tempoyu baltalıyor.
İzleyiciyi Yoran Bir Mesaj Kaygısı
Shakespeare’in klasik tragedyası, kan davalarında kimsenin kazanamayacağını gayet net bir şekilde anlatır. Hosoda ise bu temayı alıp, “savaşın sonsuza dek ortadan kalktığı” fazlasıyla naif ve inandırıcılıktan uzak bir finalle sulandırıyor.
Ölüler Diyarı’nda birini öldürmeye çalışmanın mantıksızlığı bir yana, bu takıntılı kovalamaca ekran süresinin büyük bir kısmını işgal ediyor. Yönetmenin “İnsanlar neden yaşar?” gibi devasa varoluşsal sancıları, hikayenin doğal akışını bozuyor.
Keşif Asya Değerlendirmesi: Hosoda anime medyumunun sınırlarını esneten bir deha olsa da, Scarlet maalesef net bir tökezleme. Bu “Öteki Dünya” mantıklı bir yoruma kapalı olduğu gibi, izleyiciyi iki saat boyunca içine hapsetmek için de fazlasıyla kasvetli bir diyar. Gelecek anime filmleri arasında Hosoda’dan çok daha derli toplu işler görmeyi umuyoruz.
